Bezprawna moda ULC i MI na "doprecyzowywanie", uzupełnianie , zmianę znaczenia Rozporządzeń Unijnych

 

 

Polska związała się prawem Unii Europejskiej i zobowiązała się do jego wykonywania z dniem przystąpienia Unii Europejskiej. 

📖 „Wytyczne polityki legislacyjnej i techniki prawodawczej. Zapewnienie efektywności prawu Unii Europejskiej w polskim prawie krajowym”  Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej są jasne:
📌 Zakazane jest zmienianie, precyzowanie, uzupełnianie (wyjątki ) czy powtarzanie przepisów unijnych. Kropka. LINK.

 

Idąc po kolei: 

  
👉 Str. 38 – Zakaz transformacji specjalnej: 

„Jeżeli dana dziedzina spraw uregulowana jest w rozporządzeniu, to zasadniczo kompetencja państw członkowskich UE do stanowienia prawa w tej dziedzinie wygasa.

Orzeczenie TSWE z dnia 10 października 1973 r. w sprawie 34/73 Fratelli Variola S.p.A. przeciwko Amministrazione italiana delle Finanze, Zb. Orz. 1973, s. 981. :

„Bezpośrednia skuteczność rozporządzenia wspólnotowego oznacza, że jego wejście w życie i stosowanie na korzyść lub przeciwko podmiotom prawnym następuje bez żadnych działań transformujących w prawo krajowe. W związku ze zobowiązaniami zaciągniętymi wraz z ratyfikacją Traktatu, państwa członkowskie nie mogą naruszać skutku bezpośredniego, wywoływanego przez rozporządzenia i inne przepisy prawa wspólnotowego. Ścisłe przestrzeganie niniejszego zobowiązania jest konieczną przesłanką spójnego i jednolitego stosowania wspólnotowych rozporządzeń w całej Wspólnocie." 

 
👉 Str. 39 – Zakaz precyzowania treści rozporządzenia: 

 

„Sprawy uregulowane rozporządzeniem nie mogą być przedmiotem regulacji prawa krajowego.”

Orzeczenie TSWE z dnia 2 lutego 1977 r. w sprawie 50/76 Amsterdam Bulb BV przeciwko Produktschap voor siergewassen, pkt 8, Zb. Orz. 1977, s. 137. :

„Od momentu przyjęcia przez WE rozporządzeń na podstawie art. 40 TWE ustanawiających wspólną organizację rynków w określonym sektorze państwa członkowskie mają obowiązek nieprzyjmowania żadnych środków, które mogą w jakikolwiek sposób zwalniać ze zobowiązań wynikających z rozporządzeń lub szkodliwie wpływać na rozporządzenia."

 

 "Zakazane jest podejmowanie przez państwa członkowskie UE „działań implementujących rozporządzenie, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie jego przepisów.  W zakresie, w jakim państwa członkowskie przekazały kompetencje stanowienia prawa (...) Wspólnotom, tracą one uprawnienie do stanowienia prawa w tej dziedzinie." 

Orzeczenie TSWE z dnia 18 lutego 1970 r. w sprawie 40/69 Bollmann, pkt 4, Zb. Orz. 1970, s. 69:. 

„Ponieważ rozporządzenie (...) wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, nie mogą one – chyba że co innego stanowi rozporządzenie – podejmować działań na rzecz wykonania rozporządzenia, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie jego przepisów. W zakresie, w jakim państwa członkowskie przekazały kompetencje stanowienia prawa (...) Wspólnotom, tracą one uprawnienie do stanowienia prawa w tej dziedzinie.”

 
👉 Str. 42 – Zakaz powtarzania treści rozporządzenia:

 „Zakazane jest powtarzanie treści rozporządzenia w przepisach prawa krajowego państw członkowskich"

Orzeczenie TSWE z dnia 28 marca 1985 r. w sprawie 272/83 Komisja przeciwko Republice Włoskiej, Zb. Orz. 1985, s. 1057. :

„Jeżeli system wspólnoty producentów nie może rozpocząć działalności jedynie na podstawie prawa wspólnotowego, może być pożądane – jak zaznaczyła Komisja – zapewnienie współgrania wielu przepisów wspólnotowych, krajowych i regionalnych. W takim szczególnym przypadku, gdy ustawodawstwo regionalne powtarza określone punkty rozporządzenia wspólnotowego w interesie spójności i przejrzystości dla adresatów, nie może to być uważane za naruszenie prawa wspólnotowego.”

Podobne są też krajowe wytyczne legislacyjne, 

 

 

 

 

 

Wymienione wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE, są wiążące i wykonywane w każdym państwie członkowskim.

 

Dopuszczalność działań implementacyjnych w prawie krajowym:

1. Obowiązek wydania przepisów krajowych – jeśli rozporządzenie UE nakłada taki wymóg, np. poprzez klauzule zobowiązujące państwa członkowskie do podjęcia działań implementacyjnych.

2. Dopuszczalność modyfikacji – jeśli rozporządzenie UE upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia odmiennych lub dostosowanych regulacji w określonych okolicznościach.

3. Zobowiązanie pośrednie – może wynikać z samego rozporządzenia lub innych aktów prawa unijnego (np. Traktatu o funkcjonowaniu UE).

4. Działania krajowe – państwa mogą wydawać ustawy w celu:

   • Określenia właściwości organów odpowiedzialnych za wykonanie rozporządzenia.
   • Ustanowienia sankcji za naruszenie jego postanowień.

5. Efekt informacyjny – zamieszczenie w ustawach odniesień do rozporządzeń UE pomaga obywatelom zrozumieć ich obowiązywanie.

 Dodatkowo państwa członkowskie korzystają z autonomii proceduralnej, 

 

📢 Co na to  ULC i MI?: "Pomidor" 🍅

Kiedy zapytasz ULC lub Ministerstwo Infrastruktury o poszanowanie ww. zasad i wyroków Trybunału Sprawiedliwości , dostaniesz odpowiedzi w stylu:
🔹 "Rozporządzenie nie narusza prawa UE"

🔹 "Prezes ULC jest władzą lotniczą"
🔹 "Nie narusza uprawnień EASA"
🔹 …czyli wszystko, tylko nie na temat.

Do tego dochodzi problem klajstrowania przepisów unijnych krajowymi wytycznymi Prezesa ULC, które nie zaliczają się do katalogu wiążących źródeł prawa.  

Podsumowując:

1. Rozporządzenia UE obowiązują bezpośrednio – nie wymagają implementacji ani dodatkowego ustawodawstwa krajowego. Jakiekolwiek działania modyfikujące ich treść są zabronione.
2. Państwa członkowskie nie mogą ingerować w treść rozporządzeń – zakazane jest ich precyzowanie, uzupełnianie czy transformowanie na poziomie prawa krajowego.
3. Powtarzanie treści rozporządzenia w prawie krajowym jest nielegalne – wyjątkiem jest sytuacja, gdy jest to absolutnie konieczne dla spójności przepisów.

 Nie zapomnij również, zerknąć od czasu do czasu na konto na facebook.com/avialawpl 😏